(Leestijd: 2 - 3 minuten)
[161]

Home | Terug



Eerder deze week (zie hierbeschreef ik mijn zorgen over gelijke kansen voor de deelnemers en deelneemsters aan het wereldkampioenschap schaatsen allround op de ‘Coolste baan van Nederland’. Ik was bang dat niet de kwaliteit van de schaatser, maar het weer doorslaggevend zou zijn voor wie tot kampioen gekroond wordt.

Tekst loop door onder de afbeelding.

Coolste Baan 640px

De 'Coolste baan' van Nederland in het Olympisch Stadion te Amsterdam.

Helaas bleken mijn zorgen gerechtvaardigd en althans bij de vrouwen. Op het moment dat ik dit schrijf moeten de heren nog met hun wedstrijd beginnen.

Ireen Wust was al kansloos voor ze aan de start verscheen. Zij reed haar 500 meter niet op ijs maar op schuurpapier, terwijl haar belangrijkste concurrent de Japanse Miho Takagi vanwege haar vroege start als enige kanshebber op redelijk ijs reed. Het verschil tussen beiden was dan ook 1,8 seconde. Zelfs de nummer twee op de 500 meter, de Duitse Gabriele Hirschbichler,  reed verloor al ruim 1,2 seconde op de Japanse doordat ze net als Wust op schuurpapier reed.


Wust was al kansloos voor ze aan de start verscheen


Werd Wust benadeeld door de regen die op de eerste dag van het WK in bakken naar beneden viel. Nee! Wust werd benadeeld omdat de ijsmeesters van tegenwoordig blijkbaar niet meer met buitenijs kunnen omgaan.

Ik heb geschaatst toen ook Thialf nog onoverdekt was, zodat we zeer regelmatig onze trainingen en wedstrijden in de regen moesten afwerken. Dat was geen probleem. Toenmalig Thialf-ijsmeester zette dan de vriesmachines op een laag pitje, zodat er een dun laagje water op de baan kwam te staan. Het ijs gleed was dan fantastisch en bleef tijdens een hele training of wedstrijd van gelijke hoge kwaliteit. 

Maar als de baan droog gevroren wordt, zoals op de eerste dag op het WK, vriezen de waterdruppeltjes vast en ontstaat het schuurpapier waar Wust op moest rijden. Het ijs wordt dan per rit slechter en levert dan schaatsen uit de jaren zestig in de vorige eeuw op.

En dat allemaal vanwege, naar mijn oordeel misplaatste, nostalgische gevoelens. We rijden de Tour de Frans toch ook niet meer op de hoge bi (fiets met een groot voorwiel en een klein achterwiel).

***

Copyright © 2006-2020 - Bram Brouwer - All Rights Reserved